De firma De Grinnell is één van de grotere bedrijven die de Binckhorst kende. Door een eerste interview in 2016 met twee oud-werknemers raakte de SHIE vanzelf in contact met andere oud-werknemers. In mei 2017 spraken we de heer Timmermans, die ruim 20 jaar bij het bedrijf werkte.
In het kader van het onderzoek naar de firma De Grinnell in de Binckhorst werden de afgelopen tijd diverse oud-medewerkers geïnterviewd. De eersten waren Henk Kuijpers en Aad Zuidwijk, die wij in mei 2016 spraken.
Een toevallige ontmoeting in de Binckhorst leidde tot een interview over een brandstoffenhandel die ooit in het gebied actief was, Randstadwarmte. Een intrigerende naam waarvan we graag meer wilden weten. Een gesprek met de heer L. Gordijn in het voorjaar van 2016 gaf daar een goede kijk op. In het navolgende treft u de ontwikkeling in de kolenhandel en de opkomst van de doe-het-zelf winkel.
Kent u nog de rekenliniaal, een ingenieus voorwerp, waarop je door te schuiven ingewikkelde berekeningen uit kon voeren? Voor ditzelfde doel werd ook de rekenschijf gebruikt. De bekendste en grootste producent in Nederland van deze rekenschijven was het Haagse bedrijf ALRO in de Balistraat.
Al die profielen voor die stalen ramen, die moesten gezaagd worden, met de hand. Dat was nog een heel karwei. Kort daarna kregen we een zaagmachine. En het moest gelast worden, dat was allemaal autogeen lassen vroeger. Je had eigenlijk te weinig ruimte in die zaak om wat te gaan maken. We werkten daar met een man of 25. Begin 40 verhuisden wij naar de nieuwe fabriek, Binckhorstlaan 301 in Den Haag onder de naam Stalenramenfabriek Alta.
“Centraal in de grote hal in het nieuwe pand was de schuifdaklijn, de middenlijn waren schuifdaken en make-over. Dat ging in stapjes. Ze kwamen rechts binnen en dan ging de bekleding er uit en dan een stukje naar achteren toe en dan werd het schuifdak ingebouwd op drie verschillende plekken en dan ging de auto de spuiterij in om weer gespoten te worden en dan kwam hij terug en dan werd de bekleding er weer ingezet en afgewerkt. Zoals ik me kan herinneren konden er geparkeerd 100 auto’s in de hal.”
“Ze hadden veel, de Succesagenda, die kwam er bij, toen de Nederlandse Boekenclub, de Nederlandse Luisterclub, platen die ze gingen uitbrengen, de Universiteit voor zelfstudie, die zie je nog weleens bij bepaalde series op TV, dat zijn die blauwe banden. De SEB, Succes – Efficiency – Bibliotheek, dat waren zakenboeken. Dan had je Visafoon, dat waren talencursussen met grammofoonplaten. Reproducties en posters gingen ze maken en we hadden natuurlijk heel veel winkels”.
“Ik ging naar beurzen, overal waar tentoonstellingen waren. Naaimachinehandelaren gaven zelf in een café een dag of twee demonstraties met hun machine en ook de Fridor dan natuurlijk. Dan ging ik daar met mijn lapjes en de hele toestand naartoe.”
“Ik heb daar op heel veel afdelingen gezeten, want ik heb ook de eerste naaimachine samengesteld, zeg maar. Terwijl dat mijn vak helemaal niet was, maar omdat ik heel veel van het gereedschap af wist en had gekeken of het wel allemaal in elkaar paste, enzovoorts”.
“We hebben altijd de grootste werkgever gehad sinds het begin van de 19de eeuw in de Landsdrukkerij. Die is uitgegroeid tot de grootste opdrachtgever voor het Haagse grafische leven, drukkerij en zetterij, binders, etc. Daar heeft Molier ten volle van geprofiteerd. Met name op het gebied van liniëren. Daar zijn wij groot in geworden. Liniëren is een vakgebied dat volledig uitgestorven is”.